اومد بهم گفت که من می دونم تو به چی فکر می کنی

من که مطمئن بودم حتی ایده‌ای از افکار پیچیده ی من نداره،

صرفاً جهت کنجکاوی ازش پرسیدم که به چی فکر می کنم؟

شروع کرد به توضیح دادن:

«تو داری به خونه‌ی ۳ طبقه‌ای فکر می کنی که در ورودیش از چوب درخت بلوطه، پنجره‌هاش از شیشه‌های دو جداره‌ای ساخته شدن که هیچ صدایی ازشون رد نمیشه. راه رسیدن به در ورودی از چمن‌هایی رد می‌شه که همین چند وقت پیش کوتاه شدن»

همین که خواستم شروع کنم به حرف زدن، گفتش:

«مگه الان به چیزی غیر از این خونه فکر کردی؟»

--

پرده نمایش، ساکن، بدون تغییر، سرجاش وایساده بود.

بهش خیره شده بود، به قصه‌ای که رو به روش نقش بسته بود.

نمیشد چیزی رو تغییر داد. یه تصویر فقط یه تصویر بود.

--

یه عکس از چندتا کتاب بهم داد، گفت که به اینا نگاه کن.

بعد از یه مدت کوتاهی گفت:

«قاعدتاً به پرنده‌های مناطق گرمسیری فکر نکردی»

--

افسوس که دیر شده بود.

برگشت که از سالن خارج بشه

تنها چیزی که تو فضا دیده میشد، باریکه‌های نوری بود که به سمت پرده نمایش در حرکت بودن

پله‌هایی خارج از سالن بودن که بالا می‌رفتن، و پله‌هایی که پایین می‌رفتن

انتظاری که برای اینجا اومدن کشیده بود، از برگشتن به پایین منصرفش کرد.

از پله‌ها رفت بالا.

رو به رو، انتهای تنها دری که باز بود، نور کمی سوسو می‌کرد

--

یه عکس از طبیعت بهم داد که توش یه دشت بود که توش یه درخت بود کنار یه چمنزار.

به من گفت: «به این درخت نگاه نکن»

بلافاصله پرسید:«به چی نگاه کردی؟»

گفتم:«به درخت»

--

از راه‌رویی که به سمت این نور می‌رفت رد شد، رسید اتاقک کوچیکی که

توش فقط یه میز بود با یه کتاب روش، جلو پنجره اتاق هم یه پروژکتور وصل شده بود.

رفت جلوی پروژکتور. روش نوشته شده بود:«امواج درک می‌کنند»

تمام پروژکتور رو زیر رو رو کرد، خبری از سیمی نبود.

فقط دید که همین پروژکتور داشت اون تصاویر رو روی پرده نمایش مینداخت.

برگشت رفت جلوی میز و کتاب رو برداشت، روی جلد سفید بود و چیزی هم نوشته نشده بود،

صفحه‌ی اول کتاب رو که باز کرد نوشته شده بود:«صرفاً جهت تست»

شروع کرد به خوندن.

داستان مواجه شدن نویسنده با آدمی بود که ادعا می‌کرد می‌تونه فکر آدما رو بخونه

--

عکس‌های زیادی به من داد و سوال‌های زیادی پرسید، آخر سر عکس چندتا پرنده رو نشونم داد،

پرسید که:«درسته که الان به پرنده‌ها می‌خوای فکر می‌کنی، ولی واقعاً همین الان نمی‌تونی به بستنی قیفی شکلاتی فکر کنی که با دو نوع شکلات تلخ و گردویی درست شده؟»

در اینکه می‌تونستم به این فکر کنم شکی نداشتم، چون همین که داشت می‌گفت شروع کرده بودم به فکر کردن بهش،

ولی یه چیزی رو نمی‌فهمیدم،

پرسیدم:«چرا اصلاً باید به چیز دیگه‌ای فکر کنم؟»

گفتش که:«قضیه اینجاست که اگه تو به چیزی داری فکر می‌کنی، به این خاطر هست که به هر دلیلی قبولش داری، یا حتی نداری، همین الان فقط با حرفایی که من بهت زدم، با عکسایی که نشونت دادم، به چیزهای مختلفی فکر کردی که شاید هیچکدومش رو نمی‌خواستی، چیزهایی که حتی ممکن بود برات ناخوشایند باشن. این رو در نظر بگیر که می‌تونی بدون هیچ دلیل منطقی و عقلی و احساسی و ...، فقط چون که می‌خوای، شروع کنی به فکر کردن به یه چیز دیگه»

بعد گفت:«تغییر توی چنین لحظه‌ای بوجود میاد»

--

همین که چند صفحه از کتاب رو خوند، کتاب رو گذاشت روی میز.

رفت جلوی پنجره.

مبهوت تصویری شد که الان روی پرده نمایش بود: یه بستنی قیفی شکلاتی

--

فیلم عجیبی بود، توش داشت پروژکتوری رو به تصویر می‌کشید که امواج ذهن آدم رو روی پرده دوبعدی سفیدی مینداخت که توی سینما بود. همین که فیلم جلوتر می‌رفت تخیلی‌تر می‌شد، تا اینکه سکانس آخر فیلم تمام این تخیل رو با واقعیت گره زد

--

از پله‌ها رفت پایین و برگشت داخل سالن سینما.

تا ردیف اول جلو رفت و اونجا نشست.

با خودش فکر کرد اگه من تمام مدت فقط فیلم رو نگاه کنم، به چیزی جز فیلم فکر نکردم.

بلند شد تا دیگه از سینما بره بیرون، سینما نیمه-تعطیل بود، کسی اونجا نبود.

برای همین از همون در ورودی خواست که بره بیرون.

و توی این زمان کوتاه به این فکر کرد که چقدر داره به این فکر می‌کنه که هیچ آدمی امروز اینجا نمیاد. شاید به این دلیل که همه جا ساکت بود.

همینطور که به در نزدیک می‌شد به جای این فکر قبلی، شروع کرد به فکر کردن به صدای همهمه‌ی آدمایی که پشت در وایسادن

اینکه وقتی در ورودی رو باز کرد دید که یه صف طولانی پشت در منتظر وایساده بودن، متعجبش نکرد؛ از این متعجب شد که وقتی داشت از در سینما بیرون می‌رفت، تابلوی جلوی سینما رو دید که یه جاییش تبلیغ یکی از فیلم‌های این سینما بود، که کنارش نوشته شده بود: سینمای سه‌بعدی

تمام راه خونه داشت به این فکر می‌کرد که دنیایی که توش بود می‌تونست تصویر یه پروژکتور سه‌بعدی باشه، درست مثل همونی که داخل سینما دیده بود

--

فیلم که تموم شد، من تا آخر تیتراژ هم نشستم که سازنده‌‌های فیلم رو ببینم چه کسایی بودن، گرچه تمام مدت فکرم پیش این جمله بود که تغییر باید از درون شروع شه